زندگی،مرگ، من

کم سن و سال تر که بودم ، زیاد به این موضوع که بزرگ شدن جاده ای که منو به خوشبختی می رسونه فکر میکردم اما الان متعجبم و نمی دونم چجوری به لبه ی این پرتگاه رسیدم،زندگی همینطوریه دیگه نمی فهمی وقتی هم می فهمی دیگه فرقی نمی کنه ، فقط باید نگاه کنی!

پی نوشت:

و بهترین و غم انگیزترین تعریف از فراموش شدن هم می رسه به مارکز:

بزرگ ترین موفقیت زندگی ام این بوده که با چشم های خودم ببینم که چه طور فراموشم می کنند