تسکین

به این فکر می کنم ، ما هیچ وقت زندگی نکردیم و نمی کنیم ما صبح و شب و زندگی را مرگ می کنیم، بدون هیچ دلیل روشنی یک عذاب را کش می دهیم، سالهاست منتظر کسی هستیم که بیاید و معجزه ای کند ما خسته های بی رغبت همیشه از چیزهایی دم می زنیم که نیستیم، ما همیشه زندگی را در لحظه تلف کرده ایم، همیشه به روزهای بهتر فکر کرده ایم بی آنکه بدانیم اصلا روز بهتر چیست؟هنوزم که هنوز نمی دانیم روز بهتر،حال بهتر، آدم بهتر کی پیش می آید ما فقط بدنبال تسلی دل خودمان هستیم هیچ وقت درمان را دوست نداشته ایم، تسکین موقت را به درمان دائم ترجیح داده ایم شاید کسی قبول نکند ما عمری از خود و دیگران فرار کرده ایم!

پی نوشت:

از ارتفاع میترسم افتاده م از بلندی از آتش میترسم سوخته ام به کرات از جدایی میترسم رنجیده ام چه بسیار از مرگ نمی هراسم
نمرده ام هرگز حتی یک بار

فکر می کنم مرتبط با عباس کیارستمی باشه