بی تفاوتی

دست آخر هم نفهمیدم، دردهای سینه ام را که به وسعت صدها سال تنهایی ست کجای این زندگی پنهان کنم که دیگر برای حالم به کسی توضیح ندهم.دنیا پر شده از نفرت و خشم نمی توانیم اونطور که باید به زندگی نگاه کنیم پشت نگاه های شیک ما آدم های مدرن احساسات فسیل شده ای هست که بوی تعفنش به مراتب از بی تفاوتی قرن ها سکوت آیندگان برای ما کشنده تر است.

خسته ام دوای دردم خواب نیست مطمئنم.

پی نوشت:

"تو را می خواهم"

در این جمله اندوهی ست

اندوهِ نداشتنت...

علیرضا روشن