سین مثل سرخوردگی

یک روز که می دونم خیلی دوره،از اینجا خواهم رفت یک جای گرم و بی خاطره درست جایی که هیچکس من یادش نیاد، شب ها دیر می خوابم و همین که دارم دوباره می نویسم نشانه اینه که اوضاع روبراه نیست، از همه آدما بیزارم ، تنهایی و سکوت تنها سنگری که برام مونده، امیدوار نیستم ولی مشتاقم اوضاع از این بدتر نشه، هر روز کسایی رو می بینم که دوست ندارم و حرف هایی می شنوم که خوشایند ذهن آشفته ام نیست

پی نوشت:

تسلسل بیهودگی ست

استمرار نخواستنم

این را چگونه بگویم!

بگویم.