بی تابی

روز به روز بخاطر فاصله ی طبقاتی که وجود دارد از همه متنفر می شوم.آدم ها و ماشین ها و خانه ها،خیابان ها عمیقا غمگینم می کنند،هر چه که می گذرد بیشتر به این فکر می افتم چه اندازه زندگی پست شده است.حکمت خداوند درک نمی کنم،برایم اهمیتی ندارد چه حکمتی پشت این همه تضاد و بی عدالتی وجود دارد،قبل ترها وقتی این طور چیزها را می دیدم خیلی عصبانی می شدم، ولی الان فقط غمگین می شوم.زندگی پر از آدم ها و شرایط لعنتی است که فقط یک چیز می خواهند که آن هم زمین خوردن توست.هرچی سنم بیشتر میشه از زندگی و آدم ها بیزارتر میشم!

پی نوشت:

زردها بیهوده قرمز نشدند

قرمزی رنگ نیانداخته بیهوده بر دیوار

صبح پیدا شده اما آسمان پیدا نیست

صبح پیدا شده اما آسمان پیدا نیست